lirycznie

Ciekawe jak to wszystko może zmienić się przez dwa miesiące.
Każda chwila w moim życiu nareszcie coś znaczy , nie jestem już nędznym punktem w tym chorym świecie teraz jestem prawdziwą osobą która nareszcie ma dla kogo być i zwyczajnie istnieć. Świat nadal jest chory , brudny i wyniszcza , ludzie dalej są zwykłymi dupkami bez własnego zdania i poczucia wartości , ale teraz jest jedno łóżko w którym to wszystko nie ma znaczenia. W nim jesteśmy całkowitą jednością która leczy moją chorą duszę i pozwala oddychać. Nigdy nie pomyślałabym , że jedno spojrzenie może tak bardzo radować a dotyk sprawiać taką rozkosz.

Jestem przerażona tym co się wyprawia na tym świecie !
Dlaczego nasz 'ukochany' rząd chce nas pozbawić internetu ?
Ocenzurować go ? Kontrolować każdy ruch ? Jaki prawem odbiera nam coś co łączy ludzi z całego świata ?

Wszystko jest chore , każdy mnie wkurza.
Całokształt mojego monotonnego życia uświadamia mi tylko ,że jestem nieudacznikiem. Nie posiadam nic wartościowego , nie mam żadnego talentu , ambicji , chęci.
Czuję się samotna nawet wśród osób mi bardzo bliskich , niby się rozumiemy ,kochamy to samo , ale oni zmierzają w innym kierunku niż ja , co jeżeli to ja wybrałam tą chora i niepoprawną ścieżkę ?
Nienawidzę szkoły zwłaszcza tych bezmózgich ludzi którzy uważają się za bogów , każdy każdego niszczy psychicznie zapominając o własnych wadach. Nie tak miało wyglądać to idealne miejsce , świat jest piękny lecz to my go niszczymy tą zawisłością , nienawiścią do samego siebie i innych.
Same nie umiem podołać bieżącym obowiązkom czuję to rozczarowanie w oczach moich rodziców kiedy się nie uczę , albo nie mam w zwyczaju tego co inne 'normalne' nastolatki. Zawsze powtarzam jak nienawidzę moich rodziców i tego jak mnie traktują , ale w głębi duszy czuję niewyobrażalny ból spowodowany ich niezadowoleniem , chciałabym tylko raz w życiu usłyszeć od mojego ojca , że mnie kocha - tylko tyle.
Często gdy powtarzają , że nic nie osiągnę i jestem głupia , zabijam się od środka , czuję te słowa przez bardzo długo i wtedy każdy człowiek tak na mnie patrzy.
Kiedy koleżanki opowiadają , że w przyszłości pragną mieć dzieci , przeraża mnie ta myśl , że ja stałabym się taka jak moja matka i zabijałabym swoje dziecko każdego pieprzonego dnia.
W dni takie jak dziś wmawiam sobie , że zostałam stworzona do innych celów niż posiadanie wspaniałej rodziny , wmawiam sobie , że ktoś chciał abym była podporą dla potrzebujących którzy tak jak ja nie mają nikogo.

Po prawie trzech miesiącach nieobecności postanowiłam napisać co u mnie i dlaczego mnie nie było .
Zaczynając od początku miałam na głowie ostrą naukę i wykorzystywanie czasu już od wczoraj starą klasą , nie dociera jeszcze do mnie , ze za 2 miesiące bd w innej szkole i znając życie bez znajomych .
Od miesiąca mam zajebiste wahania nastroju raz sobie myślę , ze jakoś sobie poradzę -będzie dobrze , a następnie zaczyna boleć mnie brzuch i z nerwów nie mogę zasnąć .

Te wakacje to tak jakby koniec mojej wolności i dzieciństwa
czuję , że wkraczam dorosły i znienawidzony świat .
Pamiętam gdy jeszcze chodziłam do przedszkola i moja starsza siostra miała już 18 lat to z koleżankami nie mogłyśmy tego zrozumieć jak można być tak strasznie starym to było tak odległe , że nawet nie zorientowałam się kiedy 16 lat mojego życia przeleciało jak jeden dzień .
Gdybym miała wybór wrócić do wspaniałych lat kiedy nie przejmowałam się tuszą albo chłopakami to chyba bym wróciłam do skakania po drzewach , podchodów i robienia wszystkich dziecięcych głupot .

Nienawidzę podejmować tak ważnych decyzji jak np. kim chce zostać w przyszłości , wybieram szkołę i jeśli nie podołam lub nie bd szczęśliwa to nie będzie już odwrotu i to jest najgorsze .


Dobra koniec biadolenia , chce się pochwalić przefarbowałam się na wiśniowy i czuje się całkowicie inną dziewczyną ;)